Β. Ευαγγελινός: Ο άνθρωπος που ήταν πάντα…εκεί!

Ο Δημήτρης Καρύδας, αποχαιρετά μέσω του μπλογκ του στο novasports.gr τον Βασίλη Ευαγγελινό.
0
Δημήτρης Καρύδας
29/10/2018 • 18:09
Ο Βασίλης Ευαγγελινός με Ίβκοβιτς και Ιωαννίδη
  • shares
Τον Βασίλη τον είχαμε ξεχάσει τα τελευταία χρόνια. Μαθαίναμε αραιά και που νέα του, ξέραμε ότι τράβαγε άσχημα ζόρια με την υγεία του και επειδή ήταν περήφανος και μάγκας (με τη σωστή έννοια του όρου, εκείνη την παλιά, όχι τη νεόκοπη) δεν ήθελε και ο ίδιος πολλά πολλά με τους παλιούς του φίλους. Το άσχημο μαντάτο μου το μετέφερε τηλεφωνικά ο Ντράγκαν Σάκοτα που το έμαθε με τη σειρά του από κοινούς γνωστούς. Ο ‘’Τίγρης’’, όπως τον ήξεραν σε Αθήνα και Βελιγράδι έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 60 ετών. Μόλις 60 ετών. Αλλά ο Βασίλης είχε ζήσει μέχρι την τελευταία δεκαετία που αποσύρθηκε στην Κρήτη για λόγους υγείας τρεις ζωές γεμάτες, ίσως και περισσότερες. Και αυτό δεν είναι υπερβολή, ούτε λόγια δικά του, γιατί δεν συνήθιζε να λέει πολλά. ‘’Γράψε κάτι για να τον θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν ιστορία οι νέοι’’, με προέτρεψε ο Ντράγκαν και δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Δεν ξέρω αν ο Βασίλης θα το ήθελε να γίνει έτσι αλλά δεν κράταγε κακίες ποτέ και σε κανένα…

Στην Κρήτη που άφησε την τελευταία του πνοή είχε γεννηθεί. Από μπασκετική οικογένεια και μικρός έπαιξε και ο ίδιος μπάσκετ. Στον Εργοτέλη όπου μάλιστα γνώρισε ως προπονητή του τον Γιάννη Ιωαννίδη. Τότε, στη δεκαετία του ’70 ο ‘’ξανθός’’ (όντας εν ενεργεία παίκτης του Άρη) για να βοηθήσει κάτι φίλους του Κρητικούς κατέβηκε στο νησί για να κοουτσάρει τον Εργοτέλη στα μπαράζ ανόδου για τη Β΄ εθνική, το πανεπαρχιακό πρωτάθλημα που υπήρχε εκείνα τα χρόνια. Τον Εργοτέλη τον ανέβασε αήττητο και στην ομάδα έπαιζαν οι πιτσιρικάδες, τότε, Ευαγγελινός και Γιάννης Ράλλης (ο μετέπειτα διεθνής διαιτητής).

Λίγα χρόνια, αργότερα η περιπετειώδης ζωή του Ευαγγελινού τον έστειλε στο Βελιγράδι, όπου σπούδαζε στη Γυμναστική Ακαδημία, όπου απέκτησε δεσμούς και φιλίες με όλα τα επώνυμα μέλη του ‘’Σέρβικου μπασκετικού λόμπι’’ της εποχής. Άνθρωπος έξω καρδιά και κιμπάρης, όπως τον περιγράφει ο Ιωαννίδης, γρήγορα έγινε ο συνδετικός κρίκος των δύο χωρών. Ήθελες κάτι από τη Σερβία και ένα άνθρωπο του μπάσκετ; Έπαιρνες τηλέφωνο τον Ευαγγελινό. Το αντίστροφο έκαναν οι σέρβοι. Σε βαθμό που κανείς να μην ξέρει ποια από τις δύο χώρες αγαπούσε περισσότερο! Το 1988 βρέθηκε να είναι δεξί χέρι του Μάκη Ψωμιάδη στη μπασκετική ΑΕΚ. Αυτός μεσολάβησε για να κλείσει προπονητή τον Κρέζιμιρ Τσόσιτς η Ένωση αλλά και στην ‘’απαγωγή’’ του Νάσου Γαλακτερού, τον οποίο κατάφερε να κλείσει από τον Αμύντα η ομάδα μετά από σκληρή μάχη με τον Ολυμπιακό του Γιώργου Κοσκωτά! Τα επόμενα χρόνια ο Ευαγγελινός συνεργάστηκε με τον μεγαλύτερο Ευρωπαίο ατζέντη μπασκετμπολιστών, τον Λουτσιάνο Καπικιόνι και τον αντιπροσώπευσε στην Ελλάδα φέροντας δεκάδες παίκτες για λογαριασμού του Ιταλού (με έδρα το Σαν Μαρίνο) ατζέντη. Παράλληλα, έτρεχε τις δικές του δουλειές που είχαν να κάνουν αποκλειστικά με τη Σερβία. Εισαγωγές, εξαγωγές, κάποια στιγμή είχε κλείσει συμφωνία και με ένα πρακτορείο καλλιτεχνών και έφερνε μπαλέτα που εμφανίζονταν σε μπουζουξίδικα της Αθήνας από τη γειτονική χώρα. Στενός φίλος του Ίβκοβιτς, του Ομπράντοβιτς, του Μπάγιεβιτς, ενώ λέγεται ότι είχε παίξει μεγάλο ρόλο και στη μεταγραφή του Ζάετς στον Παναθηναϊκό, χωρίς ο ίδιος να έχει άμεση σχέση με το ποδόσφαιρο ή τον παίκτη. Ήταν αυτός που έφερε τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα στην Ελλάδα σε ηλικία 17 ετών και όταν η ΑΕΚ δήλωσε αδυναμία να τον κλείσει, τον πήγε στον Ολυμπιακό όπου τελικά ο ‘’Μπόντι’’ αρνήθηκε να μείνει λόγω οικονομικών διαφορών, αφού ζητούσε περισσότερα χρήματα για να πάρει την ελληνική υπηκοότητα.

Αργότερα, παράλληλα με το μπάσκετ ασχολήθηκε και με τον καλιτεχνικό χώρο. Για ένα φεγγάρι ήταν μάνατζερ της καλής του φίλης Άννας Βίσση, αλλά το μεγαλύτερο ‘’κόλπο’’ που σκάρωσε ήταν η συμφωνία με τον Φρανκ Σινάτρα τον οποίο έφερε να τραγουδήσει σε μεγάλη ηλικία στην Αθήνα. Η συνάντηση με τον Σινάτρα τον στιγμάτισε για πάντα και από την τριήμερη παραμονή του θρυλικού Voice στην Αθήνα έλεγε πάντα την ίδια ιστορία. ‘’Τρεις μέρες έπινε και κάπνιζε πούρα. Μετά τη συναυλία πάμε στην παραλία οι δύο μας, χωρίς κανένα άλλο παρέα και μας βρίσκει το ξημέρωμα. Εγώ, ο Φρανκ, κάτι μπουκάλια ουίσκι και πούρα. Και μου λέει στα Αγγλικά την ώρα που ανέτειλε η μέρα: ‘’Βασίλη, για αυτό που βλέπω αγαπάω το Μεξικό’’. Τι να του πω εκείνη την ώρα. Αρκέστηκα να του απαντήσω: Ναι, Φράνκι αλλά είμαστε στην Αθήνα’’.

Ο Ευαγγελινός έζησε και είδε σε πέντε δεκαετίες τόσα όσα οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν τρεις ζωές. Δεν του άρεσε να λέει πολλά και για αυτό πάντοτε στο μυαλό μου τον είχα σαν τον άνθρωπο που ήταν…εκεί! Ήταν πάντοτε εκεί όπου γραφόταν η μπασκετική ιστορία με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο για σχεδόν δύο δεκαετίες. Πέρα όμως από τους μπασμένους στον χώρο λίγοι τον ήξεραν και λίγοι ενδεχόμενα είχαν ακούσει το όνομα του.Ας είναι ελαφρύ το χώμα της αγαπημένης του Κρήσσας γης που τον θα τον σκεπάσει για πάντα.

ΥΓ: Μόνο μια φορά είχε ξεκάθαρα βοηθήσει μια από τις δύο χώρες τα χρόνια της μεγάλης μας μπασκετικής αντιπαράθεσης με τους Σέρβους. Παραμονές του ημιτελικού του Ευρωμπάσκετ της Αθήνας το 1995 ήταν αυτός που βρήκε το κόλπο να ΄΄ξυπνήσει’’ τον Ντανίλοβιτς που μέχρι τότε έκανε άθλιες εμφανίσεις. Και την επόμενη μέρα μας εκτέλεσε στον ημιτελικό-θρίλερ και μας στέρησε την πρόκριση στον τελικό. Αλλά επειδή αυτή η ιστορία είναι καλά καταχωνιασμένη στα X-Files του ελληνικού μπάσκετ ας μου επιτραπεί για την ώρα και τη μέρα ας μην την ανασύρω. Κάποια άλλη στιγμή ίσως αναπλάσω τα όσα μου είχε διηγηθεί για τα περιστατικά εκείνης της μέρας ο Βασίλης.
Γράψτε το σχόλιο σας...
22/01/2019 • 07:11