Εκεί, στη ρωγμή του χρόνου

Ο Δημήτρης Καρύδας γράφει στο προσωπικό του μπλογκ για τον χρόνο που «πάγωσε» σε δύο εύστοχες βολές πριν 30 χρόνια και τη στιγμή που έγινε το αδύνατο και αυτό που θα άλλαζε τις ζωές και τη σκέψη όλων μας
0
Δημήτρης Καρύδας
14/06/2017 • 14:19
Εθνική Ελλάδας 1987, πανηγυρική
  • shares
Πάνε τριάντα χρόνια από τότε. Είναι μύθος, βέβαια, ότι ο καιρός περνάει γρήγορα. Εμείς πιστεύουμε ότι περνάει γρήγορα. Ο χρόνος παραμένει ίδιος, κυλάει με τον ίδιο ρυθμό από το ξεκίνημα του πλανήτη σε μας φαίνεται αργός ή γρήγορος. Αλλά όπως και να το κάνουμε τριάντα χρόνια είναι πολλά. Οι ήρωες μας γέρασαν. O Τκατσένκο, ο Ντράζεν, ο Ντακουρί και ο Ρίβα δεν τους νίκησαν τότε, αλλά με τον χρόνο ούτε αυτοί, ούτε κανείς άλλος βγήκε νικητής. Σχεδόν μισή ανθρώπινη ζωή πέρασε από τότε. 

Τότε που σαν ‘’κύμα ξαφνικό’’, κατά πως λέει και το τραγούδι έγιναν όλα. Κι όμως ο χρόνος μοιάζει παγωμένος, μοιάζει σταματημένος σε δύο εύστοχες βολές, τη στιγμή που γινόταν το αδύνατο και αυτό που θα άλλαζε τις ζωές και τη σκέψη όλων μας. Είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης. Καλά! Γύρισε πλευρό και να εύχεσαι το όνειρο να μην τελειώσει γρήγορα. Και κράτησε το άτιμο το όνειρο τριάντα ολάκερα χρόνια και ακόμη κρατάει σε πείσμα των καιρών, των εποχών, της ευημερίας, της κρίσης. Παντός καιρού το μπάσκετ. Λες και ευλογήθηκε εκείνες τις αξέχαστες 12 μέρες του Ιουνίου.

Είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης; Μπα, αποκλείεται. Πώς μπορεί οι λέξεις ‘’πρωταθλητές Ευρώπης’’ να αφορούν μια μικρή χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων που είχε μέχρι τότε να επιδείξει μερικά Ολυμπιακά μετάλλια, τη Βερούλη, τη Σακοράφα, την ΑΕΚ του ’68 και το ποδοσφαιρικό Γουέμπλεϊ του Παναθηναϊκού. Μετά βίας έφταναν τα δάχτυλα δύο χεριών να μετρηθούν οι επιτυχίες, ομαδικές και ατομικές. Πρωταθλητές Ευρώπης; Ποιός, πού, πότε;

Μπήκαμε στο ΣΕΦ ως φτωχοί συγγενείς και ταπεινοί οικοδεσπότες και βγήκαμε 12 μαγικές νύχτες μετά, πρωταθλητές Ευρώπης. Ή μάλλον δεν βγήκαμε… ποτέ, γιατί πώς να βγεις και πού να πας όταν η νύχτα είναι μέρα, μια πόλη - μια χώρα είναι στους αποκλεισμένους δρόμους και πανηγυρίζει κάτι που μοιάζει ανεπανάληπτο.

Τριάντα χρόνια αργότερα οι νεανικές ανησυχίες μας έχουν διαψευστεί, όπως είχαν διαψευστεί πανηγυρικά και τα προγνωστικά μας. Θυμάμαι ότι οι πλέον αισιόδοξοι από τους λιγοστούς μπασκετολόγους και μπασκετογράφους της εποχής, μετά τη… μνημειώδη δέκατη θέση του 1986 μιλούσαμε για είσοδο στην οκτάδα και έσταζε η γραφομηχανή μας… μέλι! Τόσα είχαμε δικαίωμα να ονειρευτούμε. ‘’Άντε να μας τύχει και στους αγώνες κατάταξης μια εύκολη διασταύρωση μήπως βγούμε έκτοι’’, λέγαμε μεταξύ μας στο ΣΕΦ την ώρα που ολοκληρώνονταν οι ετοιμασίες.  Μάθημα πρώτο και σημαντικότερο: με τον Γκάλη και τον Γιαννάκη απαγορεύονται οι προβλέψεις.

Αλλά πάλι που να πεις ότι ‘’πάμε για μετάλλιο’’. Ένα σκονισμένο και αραχνιασμένο υπήρχε στις προθήκες της εθνικής από ένα ξεχασμένο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που είχε γίνει το 1949 στην… Αφρική! Και μετά βήμα - βήμα, νίκη - νίκη, ‘’σαν κύμα ξαφνικό’’ που λέει και το τραγούδι, μια χώρα άρχισε να πιστεύει ότι ‘’το αδύνατο δεν είναι… αδύνατο’’. Το απίθανο είναι… τίποτα, είναι μύθος. Οι παραδοσιακές μεγάλες δυνάμεις του Ευρωπαϊκού μπάσκετ έπεφταν η μια μετά την άλλη στο καναβάτσο, ο Γκάλης έμοιαζε με ένα Δαυίδ που αντί για πέτρες εκτόξευε μπάλες του μπάσκετ και θα έκανε τον Νεύτωνα να σκίσει τα διπλώματα του με τις πτήσεις του που νικούσαν τον νόμο της βαρύτητας. 

Ο Γιαννάκης έμοιαζε με τον ορισμό του ήρωα - Έλληνα που τα έβαζε τους παλιούς καλούς καιρούς με όλους τους ισχυρούς. Ακόμη και όταν πέφτει στο παρκέ από το θηρίο Τκατσένκο σηκώνεται και συνεχίζει. Ο Φασούλας άπλωνε τα τεράστια χέρια του και με κάθε κόψιμο στους αντίπαλους έκανε μια χώρα να ουρλιάζει ‘’όχι εδώ, όχι απόψε, όχι στο σπίτι μας’’. Και ο Φάνης τα έκανε όλα να μοιάζουν απλά. Και στο τέλος ο ‘’τίμιος γίγαντας’’, που σούταρε με 60% στις βολές σε όλη την καριέρα του, απλά στάθηκε εκεί και σήκωσε στους ώμους του τις προσδοκίες και το όνειρο μιας ολάκερης πατρίδας. Είμαστε πρωταθλητές και δεν χρειάζεται να ξυπνήσουμε, ούτε να αλλάξουμε πλευρό. 

Ο κόσμος στους δρόμους, εμείς οι τυχεροί που μας έλαχε ο κλήρος να γράφουμε για τον άθλο και να αφήνουμε παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές στον έβδομο ουρανό, οι 12 Θεοί του Ολύμπου στον θρόνο τους και ένας ολόκληρος πλανήτης να κοιτάζει όσα έγιναν εκείνες τις 12 μέρες και να μην πιστεύει στα μάτια του. Ο Τσόρτσιλ είχε πει κάποτε και για άλλους λόγους ότι ‘’οι ήρωες πολεμούν όπως οι Έλληνες’’. Στις 14 Ιουνίου του 1987, όχι σε ένα πεδίο μαχών, αλλά σε μια αρένα του μπάσκετ οι Έλληνες απέδειξαν ότι όλοι μπορούν να έχουν ελπίδα. Και απόψε τριάντα χρόνια μετά το ελληνικό μπάσκετ θα υποκλιθεί για μια ακόμη φορά στους πρώτους, μεγαλύτερους και αξεπέραστους πρεσβευτές του. 

Αυτούς που άνοιξαν το δρόμο, τον έκαναν λεωφόρο και μένει ανοιχτός τριάντα χρόνια αργότερα γι' αυτούς που περπατάνε στα ίδια μονοπάτια. Και μπορεί η επίσημη αγαπημένη του ελληνικού αθλητισμού τα τελευταία χρόνια να κάνει… απιστίες και να μας στεναχωρεί λιγάκι, αλλά η σχέση που κτίσθηκε με τον κόσμο πριν από τριάντα χρόνια παραμένει ισχυρή και αναλλοίωτη. Θηλυκού γένους είναι η εθνική, θα κάνει τα καπρίτσια της, θα μας ζορίσει λίγο, αλλά πού θα πάει; Κάποια μέρα θα ξαναβγάλει τον κόσμο στους δρόμους! Και τότε εκεί στη ρωγμή του χρόνου σαν να μην πέρασε ένα λεπτό, θα περιμένει πάλι ο τίμιος γίγαντας για να βάλει δύο βολές... 
Γράψτε το σχόλιο σας...
24/04/2019 • 07:59

Ντέρμπι λεπτομερειών σε Μιλάνο, Βρέμη. Φαβορί "Σίτι", Σάλτσμπουργκ και Φέγενορντ

Σε ασυνήθιστες συνθήκες το ντέρμπι του Μάντσεστερ, πολύ πιο ανταγωνιστικά τα ματς κυπέλλου σε Μιλάνο και Βρέμη. Στην Ισπανία οι φιλοξενούμενοι είναι σε θέση να συμβάλλουν στην παραγωγικότητα των αναμετρήσεων της Μαδρίτης και της Λεβάντε με την Μπέτις